Arven Dokuz Aylık
           Canım kızım Arven'im bugün tam dokuz aylık oldun.Zaman ne kadar da çabuk geçiyor. Her anının tadını çıkarmaya çalışıyorum.Umarım başarıyorumdur.Kuzucukların bir tanesi büyüdükçe tepkilerinle bizi çok mutlu ediyorsun.Evet büyüyorsun ve tepki veriyorsun.Yani küçük insan oluyorsun.Bu tepkilerini gördükçe baban ve ben çok mutlu oluyoruz.Bazen şaşırıyoruz bazen de gülmekten kırılıyoruz.
           İşte tepkilerin:
           Sabah gözünü açar açmaz ıh ıh blaa blaa diye bir şeyler söylemen. Yemek yememek için direnmelerin ve bu yüzden babanla kavgaların. Evet annecim kavga ediyorsun. Ne kavgası anne 9 aylıkmışım sözünü duyar gibiyim. Sana şöle anlatayım baban sana ısrar ettikçe sen sana zorla hiç bir şeyin yapılamayacağını gösteren tepkini ortaya koyuyorsun.Baban ısrar ettikçe sen yememek için direniyorsun.Baban en sonunda pes ediyor.(Kişiliğin oluşmaya başladı bile sana zorlama yapılamaz).Bu yemek konusu uzun bir süre devam etti.Tabiki  babanla olan değil. Sana yemek yedirmekle deveyi hendekten atlatmak nerdeyse aynıydı. Birde bununla ilgili bir anımız var, sana köfte yaptım yedirmeye çalışıyorum sende isteksiz bir iki lokmadan sonra köfteni yemek kabının içine atıp kapağını kapattın ki yeter artık der gibiydi. Konuyu biraz dağıtmışım geri tepkilerine gelirsek.
                 İşaret parmağın ve ıh ıhlarınla bize her şeyi anlatıyorsun. Bakalım ne zaman konuşmaya başlayacaksın. Gerçi bana an diyorsun.Gece uykunda konuşmanda bizi çok güldürmüştü.O sevimli işaret parmağını kaldırıp Arvence birşeyler dedin.Seni çok seviyoruz canımız.